 |
Dodon groeit op als slim en dapper jongetje in de heuvels van de Ardennen. Vaak verlaat hij het dorpje in het dal, slaat ergens in de bossen zijn tentje op, om bij een kampvuur te overnachten. Hij leert de dieren kennen, leert ze begrijpen en helpt ze waar nodig. Zo vindt hij op een dag een klein hertje dat, verlaten door zijn ouders, ernstig verzwakt is. Dodon ontfermt zich over het beestje en maakt onder zijn zelfgebouwde uitkijktoren een warm hok. Omdat hij niet weet wie de ouders van het diertje zijn en het geen naam heeft, besluit Dodon hem gewoon Hertje te noemen, Cervus. Ze worden beste vrienden en groeien samen op in de rustige vallei, Dodon als beschermer van het gebied, Cervus als brenger van nieuws voor de dieren.
Als Dodon groter is, houdt hij vanuit de Rangertoren dagelijks toezicht op het dal. Op een dag ziet hij rook opstijgen uit een donker stuk woud. Hij verzamelt al zijn dierenvrienden en spoedt zich naar de plek des onheils om het vuur te doven, maar daar aangekomen ziet hij niets. Wel ontmoet hij Promprom, volgens eigen zeggen de laatste ArdennenGrotter (van oorsprong kleine grotbewoners). Promprom, een kleine, oude dwerg, toont Dodon de mysterieuze plek, waar de rook vandaan kwam: de schoorsteen van zijn grothut.
De twee sluiten vriendschap en Dodon leert allerlei kruiden en genezende planten herkennen door de wijsheid van de Grotter. Ook ontdekt hij, al wandelend met Promprom, schitterende, tot dan toe onontdekte stukken natuur. De jonge Dodon onthoudt alle plekken waar hij is geweest, brengt ze in kaart en geeft de gebieden passende namen. Zo ook de berg van Promprom. Op de winderige top vertelt Promprom spannende verhalen over de Grotters en hun strijd met de reus Klos.
Promprom leert Dodon "de wijs van de wind" herkennen, die alleen op deze bergtop klinkt en zachtjes waarheden fluistert. Hoe ouder Dodon wordt, hoe meer hij van de omgeving leert. En van de dieren die er wonen. Zo krijgt hij regelmatig te maken met de streken van Fripon de wroeter, een everzwijn dat graag met zijn gewroet een spoor van vernieling achterlaat. Maar ook Kokkienel, een vriendelijk lieveheersbeestje met een aanstekelijk vrolijk karakter. De vrienden blijven afspreken, tot op een dag Promprom is verdwenen. De wind fluistert Dodon toe naar de grothut te gaan en daar vindt Dodon een stuk hout met ingekerfde letters. Dodon ontcijfert met moeite "Klos de reus". Dit is het enige bewijs van leven. Dodon laat zijn vriend Cervus, inmiddels opgegroeid tot een krachtig edelhert met een imposant gewei, aan alle dieren van de bossen vragen wie Promprom heeft gezien, maar de speurtocht levert niets op.
Op een ochtend komt Kokkienel uitgeput aangevlogen bij de Rangertoren. Kokkienel heeft Promprom gezien: hij zit gevangen in de Spelonken van Klos. Dodon ontdekt, dat de spelonken op instorten staan. Als hij niet snel iets bedenkt, zal Pomprom het niet redden. De instortende rotsblokken bedreigen bovendien het in het dal gelegen dorpje, waar Dodon oorspronkelijk vandaan komt. Via een gevaarlijke "Rangerroute" en met hulp van zijn sterke vriend Cervus weet Dodon de spelonk onschadelijk te maken en Promprom te bevrijden, hoewel ze nog flink worden tegengewerkt door Fripon het everzwijn.
Van Klos de Reus is later nooit meer iets vernomen. Aangenomen wordt, dat hij in het ingestorte deel van de spelonk zijn einde heeft gevonden. De enige die daaraan twijfelt is Kokkienel: zij heeft de wind horen fluisteren dat Promprom eigenlijk tijdens één van zijn zo geliefde wandelingetjes verdwaald was geraakt in de Spelonken van Klos. Hoe dan ook, Promprom is gered en de dalbewoners eren de dappere Dodon door het dorpje naar zijn geuzennaam te vernoemen: "Don Champion" wordt Dochamps.
Vanaf die dag geven Dodon de Ranger en Cervus hun kennis weer door aan alle kinderen van het dorp, tijdens zijn avontuurlijke tochten langs de Rangerroute...
Wil je kleurplaten kleuren van dit verhaal? Klik dan hier.
|
|
